Am I an artist?

Σήμερα με ρώτησε μια βρετανίδα επιβάτης αν μου αρέσει η δουλειά μου..
Της απαντησα:
- No..I'm an artist.
I just want to sing.But I can't..
Χαμογέλασε.
You re still smiling,είπε..

Γλίτωσες

Πριν δύο χρόνια η απελπισία χτυπούσε κόκκινο.
Βάλε ένα κρασί..Όχι..μπυρα  καλύτερα.. δεν θέλω μεζέ.. έχω φάει.. Ψεμα μπόλικο έχω φάει.. χόρτασα.
Νομίζω αν φάω άλλο λίγο δεν θα μπορώ να αναπνεύσω.
Έχω αφήσει λίγο χώρο για να αναπνέω. Ευτυχώς.
Η όλα ή τίποτα λέει.
Δεν το κατάλαβα έτσι.
Ήταν έλαχιστες δόσεις ανα διαστήματα.
Στα ερωτήματα μου η απάντηση των φιλων ήταν..Γλίτωσες!
Περνάει ο καιρός.
Και ξεχνάς κάπως.
Τα καταφέρνεις.
Και εμφανίζεται πάλι το "τέρας" της απόγνωσης μεταμφιεσμένο σε ενθουσιασμό.
Κυλάς. Γιατι θες.
Αλλά για άλλη μια φορά είναι στην φαντασία σου όλα αυτά.
Ο ρεαλιστικός,αγαπητος,διπολικος κύριος ,την επόμενη σε πετάει απότομα απ τον 6ο όροφο χωρίς ένα στρώμα στο έδαφος.. χωρίς μια εναλλακτική.
Χάος συναισθημάτων,χωρίς καν να έχεις το δικαίωμα να ξεσπάσεις γι αυτά.
Να σε αφήσει να ξεσπάσεις!
Να φύγει από μέσα σου.
Και μέσα σε όλα αυτά μαθαίνεις και τα μαντάτα και λες πως τελικά είχαν δίκιο.
Γλίτωσα!