15 του Απρίλη.

15 του Απρίλη που με πήγε 16 και μετά 17,ξημέρωμα.

Μια αναζήτηση έκανα σε ένα όνομα μιας φίλης και μου βγήκες εσύ μέσα από το όνομα που σου είχα στείλει.

Δεν ξέρω τι έγινε.

Με τρολάρει το messenger στα σίγουρα.

Το θέμα είναι ότι έχω διαβάσει όλη την συνομιλία μας από το 2011 μέχρι σήμερα. 

Και δακρύζω που φέρθηκα τόσο ηλίθια.

Ήταν για να γίνει έτσι τελικα;

Πλήρωσες τα σπασμένα;

Μάλλον τα πλήρωσες.

Κι εγώ φέρθηκα τόσο άδικα.

Πόσο άχρηστη.

Πόσο μισώ τον εαυτό μου για να σε διώξω έτσι;

Πόσες προσπάθειες έκανες για να το κρατήσεις ζωντανό στον χρονο;

Πόσα κι άλλα πόσα κι άλλα πόσα.

Κι ούτε μια επαφή,ανθρώπινη. 

Ούτε το δικαίωμα δεν σου έδωσα,που έπρεπε να το πάρεις μόνος σου.

Να αγνοήσεις την ηλιθιότητα μου και να έρθεις να με ταρακουνήσεις. 

Να με βγάλεις απ την λήθη. 

Πόσα να έκανες όμως πια.

Σε στρέρεψα γλυκέ μου.

Κι έχεις δίκιο.

Ούτε να μου μιλάς.

Ούτε να με σκέφτεσαι.

Ούτε καν να μη γυρίσεις το βλέμμα σου πίσω.

Μπορεί και να γλίτωσες κι εσύ.

Όλοι γλιτώνουμε από κάτι.

Παντα για κάποιο λόγο γίνονται τα πράγματα.

Αλλά πάντα θα αναρωτιέμαι..

Πώς είναι η μυρωδιά σου,το βλέμμα σου,η αφή σου.

Οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε αρχίζουν.