Αποθέματα

Δεν ξέρω γιατί ξαναγίνεται.
Ούτε γιατί δεν μπορώ να προχωρήσω πάρα κάτω.
Όμως νομίζω πως τώρα φτάνω στον τερματισμό. Στην όποια θέση..
Κύκλοι είμαστε που γυρίζουμε..γύρω απ τον εαυτό μας και ασύμμετρα γύρω γύρω σαν τρελοί, σε ένα κενό αέρος. Κάπου κάπου μες τον χρόνο συναντιόμαστε, εφαπτουμε σε σημεία, συγκεκριμένες στιγμές και απ την ορμή που αγγιζομαστε, απομακρυνόμαστε πάλι,πιο πολύ.
Κάθε κρούση και μεγαλύτερη απόσταση.
Σαν τρελόμπαλες  στα χέρια ενός παιδιού που θέλει να παίξει..να ξεχάσει τον κόσμο..
Η ενηλικίωση θα ρθει.
Θα ρθει;

Νοέμβρης του 2018

Ξύπνησα και άκουσα μια φωνή: «βρέχει».
Όχι ρε άπαυτέ μου! Έχω να πάω για αλλαγή γάζας στον χειρούργο.
Και φυσικά πρέπει να οδηγήσω το μηχανάκι που αν είχε στόμα κι αυτό να μιλήσει, θα μου έλεγε να το παρατήσω στην ησυχία του. Τελικά εγώ ζω ακτιβιστικά.
Έβαλα νερό στο μπρίκι, ανακάτεψα τον καφέ, τον έβαλα στην αγαπημένη μου λευκή πορσελάνινη κούπα και κατευθύνθηκα προς το σαλόνι παρακαλώντας να σταματήσει η βροχή. Μάταια. Ντύθηκα, φόρεσα το καινούργιο μου μπουφάν και το μωβ αδιάβροχο από πάνω και πήρα τον κατήφορο που λες.
Φτάνοντας, το νερό της βροχής είχε φιλήσει τα γόνατα μου με πάθος! Τι να σου κάνει και το χαρτομάντιλο. Εκεί ήθελε σόμπα με ξύλα μαντεμένια να την νιώσεις την θερμότητα.
Η κυρία Δ.;
Μάλιστα
Περάστε παρακαλώ για την αλλαγή.
Ούτε λεπτό δεν πήρε.
Έφυγα γρήγορα γρήγορα προς τον πεζόδρομο όπου η μυρωδιά του καφέ και του ούζου ήταν αισθητή. Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό. Κατευθύνθηκα προς την πλατεία για ένα ούζο με μεζέ και παρέα. Μες το πρωτοβρόχι.

Όστρακο

Τρεις ειδοποιήσεις στο κινητό. Η διεύθυνση παραλήπτη δεν εντοπίζεται. Μου σκοτίσατε τον έρωτα. Γιατι ηρθε κανένας για να δει οτι δεν εντοπιζομαι; Θα παω εγω μολις τελειώσω απ την δουλεια..

Μουντάδα σήμερα παντού. Γκρι και υγρασία. Η λιμνοθάλασσα αχνοφαίνεται σαν ενα καζάνι που βράζει στην κόλαση του Δάντη. Βγάζει υδρατμούς και φυσαλίδες. Παχνη καυτή.

Βγες εξω..μπες μεσα.. Αποφασίστε. Δεν ειναι ώρα για βόλτες με τέτοιο κλίμα. 

Αργοπορημένη παλι με μια θολούρα και μια ζάλη στα μάτια περιφέρομαι προς το πάρκινγκ. Κόλλα απ τις λεύκες στη σέλα μου. Και στου Α. παραδίπλα. Την ίδια διαδρομή ακολουθήσαμε.

Φτάνω στην κούριερ. Και ξαφνικά το όστρακο μεσα στο κεφαλι μου άνοιξε. Και βρήκε διέξοδο στο χαρτομάντηλο του κυρίου δίπλα μου. Μάτωσα. Και πως να μη.. Μετα την τόση κόλαση που άντεξα πάλι σήμερα. 

Λίβας

33 βαθμούς λέει η ένδειξη του θερμομέτρου.

43 μεσα μου..53..63.. Συν 20. 

Και ενα κενό στο βλέμμα.

Μπροστα στο πρόσωπο μου πάντα κάποιος ανα λεπτό και επι ωρες. 

Ανεβαίνει κι αλλο η θερμοκρασία.. 

Αποσυμφόρηση καμια. Κανένα έλεος. Καμια εξέλιξη. 

Το ίδιο πράγμα επι ωρες. 

Θες να σηκωθείς απ την καρέκλα και να αρχίσεις να ουρλιάζεις. 

Να αρχίσεις να κλαις για τη μοίρα που σου λαχε. Διέξοδος καμια. 

Ουτε ενας φεγγίτης να δεις λιγο ουρανό. 

Ουτε έστω ενας σούπερ ήρωας να έρθει να σε αρπάξει και να σε πετάξει στην θάλασσα.

Μια περίμετρος απο ανθρώπους που περιφέρονται στον Λίβα .

Στροβιλίζονται άσκοπα γύρω μου. 

Κατι τέτοιες ωρες νοσταλγώ τα παιδικά μου χρονια.

Τα καλοκαίρια στην αυλή με μια φέτα καρπούζι και μονο τζιτζίκια στ αυτιά μου. 

Η ενήλικη ζωη που δεν ονειρευόμουν κατακλύζεται απ τον Λίβα. 

Φούσκα

    Τετάρτη σήμερα. 8 Αυγούστου 2018. 

Ο φρονιμιτης μου ξεσάλωσε κι αυτος. Ο αριστερός.

Αυτο το καλοκαίρι μετράω τις μερες σαν φυλακισμένος στο κελί του,περιμένοντας την αποφυλάκιση του. Αλλο ποσο; Άλλοι δυο μήνες και κατι. Εκει στο δυο και κατι πάντα κατι με πιάνει. Το προγραμμα τικαρεται μερα με την ημέρα. Ο Ιούλιος έφυγε ευτυχώς..αξιοθρήνητος. Ο γενέθλιος μήνας μου κατάντησε αξιοθρήνητος. Και μεσα σε ολα και η ξαφνική συνάντηση,το ξαφνικό τηλεφώνημα, οι ξαφνικές εξομολογήσεις και το ξαφνικό ξενέρωμα.

Μη με ξεσυνεριζεσαι. Απλα δεν αντέχω αλλο φόρτο. Τα συναισθήματα ξεχείλισαν..μπούκωσα. Και έσκασε η φούσκα. Ο Σεπτέμβρης πλησιάζει επιτέλους.