43 μεσα μου..53..63.. Συν 20.
Και ενα κενό στο βλέμμα.
Μπροστα στο πρόσωπο μου πάντα κάποιος ανα λεπτό και επι ωρες.
Ανεβαίνει κι αλλο η θερμοκρασία..
Αποσυμφόρηση καμια. Κανένα έλεος. Καμια εξέλιξη.
Το ίδιο πράγμα επι ωρες.
Θες να σηκωθείς απ την καρέκλα και να αρχίσεις να ουρλιάζεις.
Να αρχίσεις να κλαις για τη μοίρα που σου λαχε. Διέξοδος καμια.
Ουτε ενας φεγγίτης να δεις λιγο ουρανό.
Ουτε έστω ενας σούπερ ήρωας να έρθει να σε αρπάξει και να σε πετάξει στην θάλασσα.
Μια περίμετρος απο ανθρώπους που περιφέρονται στον Λίβα .
Στροβιλίζονται άσκοπα γύρω μου.
Κατι τέτοιες ωρες νοσταλγώ τα παιδικά μου χρονια.
Τα καλοκαίρια στην αυλή με μια φέτα καρπούζι και μονο τζιτζίκια στ αυτιά μου.
Η ενήλικη ζωη που δεν ονειρευόμουν κατακλύζεται απ τον Λίβα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου